Proces diagnostyki cyfrowej w Markiewicz Clinic Gdańsk

Proces leczenia rozpoczynamy od starannej diagnostyki i planowania ostatecznej rekonstrukcji protetycznej.  Głównym założeniem całego protokołu leczenia z wykorzystaniem implantów jest wykonanie rekonstrukcji protetycznej przykręcanej do implantów. Jest to zgodnie z aktualnym piśmiennictwem (bibliografia) rozwiązanie najkorzystniejsze dla pacjenta pod względem biologicznym, które zmniejsza ryzyko wystąpienia ewentualnych zapaleń okołowszczepowych tzw. Perimplantitis.

Większość sytuacji klinicznych, z którymi spotykają się implantolodzy na całym świecie, podczas procedur implantologicznych, to zaniki tkanki kostnej. Związane jest to z naturalnymi procesami resorpcji kości z wiekiem oraz przyspieszonej resorpcji po utracie zębów. Często ilość rezydualnej kości, mimo zaniku, jest wystarczająca, aby wprowadzić implant dentystyczny. W większości przypadków kąt wprowadzenia takiego wszczepu uniemożliwia jednak wykonanie pracy przykręcanej. Na etapie implantoprotetyki wykonywana jest praca cementowana. Aktualne piśmiennictwo (możemy wrzucić bibliografie) pokazuje duży problem, jakim jest zapalenie tkanek okołowszczepowych tj. perimplantitis. Większość tych przypadków jest związana z pracami cementowanymi, a mówiąc wprost z zalegającym cementem w obszarze okołowszczepowym, który jest przyczyną stanu zapalnego, zaniku kości oraz w konsekwencji przedwczesnej utraty implantu dentystycznego.

Powyższe powikłania nie dotyczą implantoprotetycznych prac przykręcanych, które wymagają idealnego pozycjonowania implantów dentystycznych na etapie chirurgicznym oraz co za tym idzie, odpowiedniego wolumenu tkanki kostnej, aby to osiągnąć.

Procedura diagnostyczna i projekt

W pierwszym etapie wykonywany jest projekt przyszłej przykręcanej rekonstrukcji protetycznej.  Diagnostyka polega na:

• wykonaniu skanów tomografii komputerowej tkanki kostnej w miejscach planowanej rekonstrukcji implantoprotetycznej aparatem CS 8100SC 3D
• wykonaniu skanu wewnątrzustnego podłoża protetycznego przy użyciu skanera wewnątrzustnego CEREC – AC Omnicam Connect
• wykonaniu zdjęć fotograficznych wewnątrzustnych i zewnątrzustnych z wykorzystaniem specjalistycznego sprzętu fotograficznego
•  przeprowadzeniu w razie potrzeby deprogramacji nerwowo- mięśniowej z wykorzystaniem deprogramatora Koisa, wykonanego w laboratorium tutejszej placówki, celem wyznaczenia tzw CR – relacji centralnej w stawach skroniowo-żuchwowych

Wszystkie uzyskane dane są wykorzystane do utworzenia projektu przyszłej, przykręcanej rekonstrukcji implantoprotetycznej. Pierwszym etapem jest wykonanie projektu z wosku oraz szablonu chirurgicznego z akrylu lub tworzywa PMMA. Zarówno projekt woskowy będący prototypem pod względem kształtu ostatecznej odbudowy jak i szablon chirurgiczny z otworami wypadającymi w miejscach wszczepianych implantów są wykonane za pośrednictwem specjalnej frezarki laboratoryjnej z systemu Cerec tj. obrabiarki inLab MC XL.  Umiejscowienie otworów w szablonie będzie odpowiadało późniejszym otworom w ostatecznej przykręcanej pracy protetycznej. Ich lokalizacja będzie poza widoczną strefą estetyczną.  Projekt ostatecznej rekonstrukcji już na etapie diagnostycznym jest kluczowy dla wykonania przykręcanej pracy protetycznej oraz odpowiedniego pozycjonowania implantów dentystycznych.

Dzięki tym przygotowaniom, możliwe jest zarówno usytuowanie przestrzenne miejsc wprowadzenia implantów, a także ustalenie odpowiedniego kąta wprowadzenia wszczepów Jest to technika tzw. Prosthetic-Driven Implant Planning, której zalety są szeroko opisywane w piśmiennictwie.

Wyznaczenie na etapie diagnostyki ilości, lokalizacji oraz kąta wprowadzenia poszczególnych implantów w przyszłej rekonstrukcji przykręcanej dostarczy niezbędnej informacji na temat zapotrzebowania tkanki kostnej stanowiącej lożę kostną pod wprowadzane implanty. Dane te będą wprowadzane do oprogramowania CBCT firmy Carestream Dental, gdzie lokalizacja poszczególnych implantów jest naniesiona na istniejący wolumen kostny. Dzięki temu możliwa jest analiza oraz określenie zapotrzebowania na dodatkową rekonstrukcje tkanki kostnej.